Sokakta yürürken dikkatlice bakmak lazım, zira Erzurum’da muhalefetle karşılaşma ihtimaliniz artık ‘nesli tükenmekte olan türlerle’ denk. Tabelası var, binası var, üyeleri var… Ama sesi? Sadece fısıltılar hâlinde…
Hele ki ana muhalefet partisi CHP… O artık Erzurum’da bir siyasi partiden çok, emekli bir öğretmenin hatıra defteri gibi: Sessiz, tozlu ve zaman zaman açılıp bakılsa da kimseye heyecan vermiyor. Seçimden seçime “yeniden yapılanma” diyerek kendi içine dönen teşkilat, adeta içe doğru büyüyen bir çiçek gibi… Ne kokusu yayılıyor, ne de rengi ortada.
Sahaya inen birkaç cılız açıklamayla yetiniliyor. Onlar da genellikle bir WhatsApp grubunda ‘iletilmiş’ bir metinden hallice. Oysa Erzurum gibi siyasi damarları kabarık bir şehirde, muhalefetin sesi biraz daha gür çıkmaz mı? Çıkmalıydı. Ama nafile…
Siyasi eleştiri yok, vizyon yok, meydan okuma yok… Tek var olan şey, “bir dahaki kongrede aday olur muyum” endişesi. O yüzden CHP’nin Erzurum teşkilatı, Ankara’dan gelen genel merkez yazılarına özenle uyar, ama halktan gelen sese kulak kabartmakta pek gönüllü değildir.
Bir hatırlatma: Erzurum, tarihi boyunca hep dik duranların, sözünü sakınmayanların şehri oldu. Bu şehirde siyaset, salon toplantısıyla yapılmaz; sokakta, kahvede, pazarda, meydanda yapılır. Ama bu meydanda muhalefetin gölgesi bile yok. Gölge olsa da serinlerdik…
Sonuç? Erzurum’da muhalefet şimdilik tatilde. Belki dönerler… Ama dönerken beraberinde biraz cesaret, biraz enerji ve belki de bir megafon getirmeyi unutmasalar iyi olur.
Bilgiyle kalın…